Wie ben ik?

In 1984 ben ik als politiek vluchteling uit Iran naar Nederland gekomen. Ik heb veel bijzondere mensen leren kennen. Door hen heb ik kennis gemaakt met de Nederlandse cultuur, de literatuur, de kunst en de geschiedenis. Door de jaren heen ben ik mij steeds meer thuis gaan voelen in Nederland. Hoe meer ik mij thuis voelde, des te meer mij de verschillen opvielen met mijn eigen cultuur, mijn religie, mijn eigen geschiedenis, mijn vanzelfsprekendheden. Dit prachtige land heeft mij zo veel gegeven en geleerd. Ik zou het zo jammer vinden als dit land  zichzelf in negativiteit, vervuld van angst en haat laat vastzetten. Dat jongeren, Nederlanders en Nederlanders van diverse afkomsten elkaar uitsluiten in plaats van naar elkaar toe te groeien. Wij zijn allemaal Nederlander. Geen mens heeft dezelfde achtergrond. We zijn allemaal verschillend. En juist die verschillen moet je koesteren. Die verschillen brengen vernieuwing en creativiteit in mensen naar boven. Verrijken het Nederlanderschap.

In Nederland heb ik geleerd wat democratie is: niet alleen een staatsvorm, maar vooral ook een levensvorm. Het gaat niet om wat de meerderheid wil, maar juist om de bescherming van de minderheid. Dat is veel meer dan alleen maar regels! Het gaat er namelijk ook om dat iemand anders, anders mag zijn. Ik heb in Nederland geleerd wat vrijheid en vrijheid van meningsuiting betekent. Democratie gaat niet om individuele vrijheden, dat je alles mag zeggen wat je vindt. Het gaat er om dat je nadenkt over wat je zegt en hoe dit bij een ander overkomt. Ik hou van dit land. Mijn land. Ik ben een trotse Nederlandse van Iranese afkomst. Dat ik Nederlander ben, sluit nooit uit dat ik ook Iraniër ben en andersom.

In 1984 kon ik via het UAF, stichting voor vluchtelingstudenten, een financiële steun krijgen en snel starten met een intensieve taalcursus en mijn studie. Ik heb leuke herinneringen aan die tijd. In 1985 ben ik begonnen met HBO-V in Hogeschool Holland te Diemen. Ik was toen de enige echte “allochtoon” op school. Ik mocht dan ook bij de examens een woordenboek gebruiken en dit leidde soms tot grappige taferelen. Zo heb ik tijdens het examen economie een vraag gekregen die eindigde met “baat het niet, dan schaadt het niet”. Ik kon niet wijs worden uit het woordenboek. Ik heb toen mijn docent om hulp gevraagd. Hij vroeg de hele zaal om mij dat uit te leggen. Het was erg grappig vooral om ook getuige te zijn van een aantal die de chaos misbruikten om bij elkaar na te kijken of even te overleggen! Ik kreeg een studie ondersteuning van 700 gulden per maand en moest er werkelijk alles van betalen van huur van mijn kamertje tot en met het eten. Door mijn klasgenoten heb ik kennisgemaakt met de Albert Cuyp! Ik kocht daar mijn eten en kleding. Mijn creativiteit met de kleding werd regelmatig met complimenten beloond; "waar heb je je kleding vandaan, prachtig!". En ik zei met een Frans accent: "ken je dat Franse winkeltje niet, a’be quip".
 
In 1991 ben ik politicologie/bestuurskunde gaan studeren aan de Vrije universiteit in Amsterdam. Naast deze studie ben ik gaan werken. Zo kwam ik in contact met Mariëtte Christophe die als 18 jarige een van de eerste 5 vrouwen was die de opleiding tot politieofficiër aan de Nederlandse Politieacademie heeft gevolgd. Gedurende haar loopbaan heeft zij als moeder van 3 kinderen ook in deeltijd gewerkt, daarbij diverse hindernissen en taboes doorbroken en ook als deeltijder carrière gemaakt. Door haar ben ik van het politievak gaan houden. Ik zal nooit vergeten dat op mijn eerste werkdag een van mijn collega’s zei: “Goed hé? We hebben een goed positief discriminatiebeleid. Anders was je niet binnengekomen”. Ik wist toen niet eens wat de “positieve discriminatie” inhield. Tijdens mijn hele studie heb ik altijd gewerkt. Na de politie heb ik gewerkt bij de vakcentrale FNV. Een anecdote uit die tijd: voor een bijeenkomst had ik Johan Stekelenburg nodig.Ik kon hem niet te pakken krijgen maar wist dat hij op vaste dagen bestuursvergadering had. Ik dacht hij moet toch een keertje naar de WC? En ja hoor, ik betrapte hem onderweg naar de WC en kon mijn verhaal kwijt. Hij stond letterlijk te ontploffen. Later had hij aan mijn leidinggevende gezegd; “wie heb je nou in dienst genomen? Die mevrouw ging bijna met mij de WC in”. 

In april 1988 was ik gevraagd om bij de viering van het 40 jarige jubileum van het UAF aanwezig te zijn. Ik mocht de koningin een bos bloemen aanbieden. Ik was nog zo arm, dat alles wat ik aanhad behalve mijn ondergoed, was geleend van klasgenoten. Ik was dood nerveus. Een mevrouw in de zaal stelde mij gerust: “meisje rustig, zij is ook een mens en zij is erg aardig”. Later kwam ik er achter dat zij Liesbeth Den Uyl, echtgenote van Joop Den Uyl (oud minister- President) was. In 1997 ben ik afgestudeerd. Tussen 1997 tot nu toe heb ik verschillende functies gehad. Ik wilde allerlei organisaties van binnenuit mee maken, om verschillende arbeidsorganisaties en arbeidsculturen te leren kennen. In die periode had ik naast mijn werk een aantal  bestuursfuncties, waaronder bestuursvoorzitter van de Stichting Tegen Vrouwenhandel, lid van de projectgroep PEWA (Projectgroep Evaluatie Welzijn 0 tot 18-jarige Allochtonen) van het Verweij- Jonker Instituut en bestuurslid van Vluchtelingenwerk Nederland (VN). Vanuit VN vond op 12 november 1998  in Den Haag de actie Dublin Post, “Laat asielzoekers met een Dublinclaim niet op straat staan” plaats. Als bestuurslid heb ik een open brief aan staatssecretaris Cohen overhandigd. In het kader van mijn werk in een middelgrote gemeente deed ik een onderzoek naar de beleving van discriminatie, identiteit en vriendschap bij jongeren; Nederlandse en Nederlandse van diverse afkomsten. Dit resulteerde in het boek “Allochtonia/Autochtonia twee werelden apart” dat in juli 2008 is verschenen. Ik ben momenteel lid van de Raad van Toezicht bij de interkerkelijke organisatie voor ontwikkelingssamenwerking, ICCO (www.icco.nl).